Reisverslag Hans, Fotoís Liesbeth

 

Begin 2008 besluiten Liesbeth en ik om over land naar Mali te reizen. Natuurlijk is het voor een belangrijk deel een toeristisch avontuur, maar ook willen we de verkoop van hotel Les Arbres in Bankass opnieuw initiŽren. We hebben alleen geen enkel idee hoe.

Via vrienden en kennissen komen we in contact met Willem Snapper, die een project in Mopti beheert (zie www.mopti.eu). Wij sturen hem een e-mail om te vragen of hij bereid is zich voor de verkoop van het hotel in te zetten. Het blijkt dat ik Willem omstreeks 1985 al eens heb ontmoet bij buren in Mali en dat weet Willem zich nog prima te herinneren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na een intensieve uitwisseling van e-mails, waarbij we ons laten overhalen een aantal zonnepanelen en waterpompen voor zijn project mee te nemen, leggen we een datum vast voor het vertrek (13 december 2008) en beginnen de eerste voorbereidingen.

 

De auto en de inrichting ervan:

 

Om te beginnen kopen we een tweedehands Toyota Hi-Ace. Het busje is van acht jaar oud, heeft ruim 180.000 km op de teller (bij vertrek 189.902) en wat lichte schade aan de passagierskant. Er zit een imperiaal op waaraan een steun ontbreekt, maar omdat we niet verwachten de imperiaal zwaar te beladen, laten we het zo.

Veel plezier beleven we aan de inrichting van de auto. Het is niet de bedoeling dat we van de inrichting iets mee terug nemen, dus willen we niet teveel geld uitgeven. Het wordt een sport om de zaken zo goedkoop mogelijk via marktplaats aan te schaffen.

Wij kochten, ritselden of versierden de volgende toestanden:

 

- een twijfelaar, waar we een paar steigerpalen onder laten lassen ††† Ɔ†† 30,--

- een kastje dat we ombouwen tot keukentje††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††† 5,--

- twee kampeerstoeltjes††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††† 5,--

- een gloednieuw windscherm††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††† 20,--

- een petroleumlamp††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††† 2,--

- twee zware zandladders††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††† 50,--

- een hi-jack†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††† 50,--

- 15 jerrycans†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††† 30,--

- bij het grof vuil troffen we een zeer bruikbaar kampeertafeltje aan†††††††††† 0,--

Willem in chique boubou, een cadeautje van een bevriende Malinees (foto Willem Snapper)

Bij de foto:

 

Het kastje kochten we voor Ä 5,=. Een schermpje

van multiplex en her en der vastgeniete

postelastieken vergrootten het gebruiksgemak.

Van een deel van de jerrycans sneden we de voorzijde open, waardoor ze als opslagbakken dienst konden doen. Onder het rijden werden ze afgedekt met een handdoek.

Reisverslag blad 2: voorbereiding

Slapen:

 

Onze Hi-Ace richten we in met een comfortabele twijfelaar (190x120 cm) met een goede matras. Mijn 23 jaar oude dekbed mag wel eens vervangen worden, dus dat gaat mee, samen met wat oude overtrekken en hoeslakens. Van mijn moeder krijgen we nog een eenpersoonsdekbed om weg te geven in Mali en Liesbeth heeft er ook nog eentje. Van deze extra dekbedjes hebben we veel plezier in de vrieskou van Europa en Noord-Afrika. In Frankrijk laten we uitsluitend wat kiertjes open van de voorste raampjes. Het gevolg is dat door de condens alles erg nat wordt. Om dat te voorkomen zetten we sindsdien (ook in de vrieskou) de gehele achterklep open. De achterkant zetten we om die reden uit de wind en dankzij de extra dekbedjes hebben we geen last van de kou.

 

Wassen:

 

In de openslaande achterdeur van de Hi-Ace heb ik wat schroeven gedraaid, waardoor we in een handomdraai het windscherm in een U-vorm kunnen ophangen. Hierdoor ontstaat een afgescheiden ruimte om ons te wassen. In het nog steeds erg koude Marokko maken we meestal een keteltje water warm.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij de foto:

 

Wassen aan de kust bij

Tarfaya (Marokko)

 

 

 

 

Een niet al te groot afwasteiltje en een klein emmertje bewijzen uitstekende diensten. Bij vroegere reizen was ik gewend voor het scheren een van de buitenspiegels te gebruiken. Die van de Hi-Ace zijn echter niet naar alle kanten te draaien. De rechter spiegel brak af toen ik deze wat al te ruw probeerde te verstellen. †

 

Uiteindelijk bedraagt onze totale investering aan inventaris ruim tweehonderd euro. Ook brengen we zwaardere veren aan onder het busje, wat Ä 300,-- kost en misschien niet nodig was. Het busje wordt niet echt zwaar beladen en de imperiaal blijft leeg.

N.B. Helaas verzuimen we in Nederland petroleum mee te nemen voor de petroleumlampen. Dat is niet zo slim. Petroleum is gemakkelijk via doe-het-zelfzaken te verkrijgen en in Marokko en MauritaniŽ kunnen we het niet vinden. In Mali wel en daar hebben we van die lamp dan ook veel plezier. Je kunt er zelfs bij lezen.

Batterijen voor de zaklantaarn zijn er overigens overal gemakkelijk te krijgen en in Mali beduidend goedkoper dan in Nederland.

 

Reispapieren:

 

De visa voor MauritaniŽ en Mali regelen we in Nederland (via de overigens uitstekende Visadienst in Breda). Maar dat hadden we beter niet kunnen doen. Aan de grens zijn visa gemakkelijk te verkrijgen en ze kosten beduidend minder. Aangezien we voorzien dat we in 2009 regelmatig terugkeren naar Mali, verlengen we in Mopti onze visa met een jaar.

De visa voor Burkina Faso verwerven we aan de grens. Het is gemakkelijk - de Burkinabe beambten zijn vriendelijk en correct - en kost relatief weinig.

We zijn Willem dankbaar voor zijn prima tip om minstens 25 kopieŽn mee te nemen van het paspoort. Daar wordt in MauritaniŽ bij iedere politiepost naar gevraagd. Als je geen kopieŽn hebt is dat geen probleem, maar het reizen kost dan wel veel tijd, want de politieman is dan genoodzaakt het halve paspoort in een dik boek over te schrijven.

Her en der wordt melding gemaakt dat voor MauritaniŽ een Carnet de Passage nodig zou zijn. Dat is in de praktijk niet nodig en bovendien dure en onhandige onzin. Er wordt aan de grens tegen geringe kosten een document opgemaakt (Laissez-Passer Touristique) waardoor een auto tijdelijk kan worden ingevoerd. Een vergelijkbaar document wordt verstrekt in Mali en Burkina.

 

Trajectvoorbereiding:

 

Uiteraard proberen we zoveel mogelijk informatie te verzamelen over het reistraject, de wegen, de pistes, de moeilijkheidsgraad, de gevaren onderweg, etc. Dat blijkt geen eenvoudige zaak. Op internet is weinig te vinden over dit soort reizen en de informatie die we uit Mali kregen, is in ieder geval niet volledig. Het gevolg is dat ik me, met mijn woestijnervaring van meer dan vijftien jaar geleden, aanvankelijk voor een zwaardere reis voorbereid dan in de praktijk zal blijken. De zware zandladders laten we na rijp beraad toch maar thuis, die hebben we voor niets aangeschaft, en ook de hi-jack hebben we niet nodig. Het traject via Marokko en MauritaniŽ is in de praktijk eenvoudig met ieder voertuig te berijden en daarvoor is weinig anders nodig dan een paar jerrycans voor water. Brandstof is er langs het hele traject voldoende te krijgen. Uiteraard moet je niet vergeten in de grotere plaatsen in Marokko en MauritaniŽ te tanken, maar meer dan 400 km hoeft nergens te worden overbrugd.

Waar ik niet aan heb gedacht, is om te kijken naar het uitstekende reisboek van Klaus Dšrr/TSCE, Durch Afrika Reise Knowhow. Dat boek is de bijbel voor Afrika reizigers en de trajectinformatie wordt regelmatig up-to-date gebracht. Deel 1, dat Noord en West Afrika bevat, is overigens momenteel uitverkocht.

 

Eten onderweg:

 

Uiteraard nemen we de nodige levensmiddelen mee voor onderweg. Voor de eerste drie koude dagen hebben we een zuurkoolschotel klaargemaakt en voor de drie dagen erna hebben we min of meer kant en klare nasi en bami bij ons. Daardoor kunnen we reizen zonder al te veel oponthoud. Veel plezier hebben we ook van de 8 pakjes cup-a-soup en de twee kerststollen. Van beide hadden we wel meer mogen meenemen. Koken doen we op een campinggaz brandertje met wegwerpgasflessen. Van de laatste hebben we er vijf bij ons van de grootste maat en daar zijn we precies mee uitgekomen (een per week).

Iedere ochtend zetten we een volle thermoskan koffie (mellitta) en thee voor onderweg. In het busje zit zoín handige bekerhouder. We schroeven wat simpele haken in het dashboard om de thermoskannen aan op te hangen.

Omdat het niet de bedoeling is dat we iets mee terug nemen naar Nederland, maken we voor het bewaren van de voorraad vooral gebruik van lege plastic ijsdozen, jampotten, etc., die we voor dat doel hebben opgespaard.

 

Bij de foto:

 

Behalve de voorraadbussen sneden we ook een spatel en een (zand)schep uit de jerrycans

bladeren naar: